-taşlı sokak-

Aynı sokak,

Aynı saat 10:35,

Seni bekliyorum.

Biliyorum gelemezsin.

Aynı gökyüzüne bile bakamıyoruz artık.

Öldün-m biliyorum.

İnanamıyorum.

Nefesin, nefesim-di.

Az kaldı,

Hissediyorum.

Beyhude ömrüm,

Senin için bitiyor sevgili.

Reklamlar

“Gölgeniz”

#geceyebirşiirbırak

Bir zamanlar yaralanmış gölgeniz
Yalnızlığa ıslanmış geliyor…
Şiirlerde şarkılaşmış seslerle
Duyularla durulanmış geliyor.

Her uykumda uyanıyor gölgeniz,
Gözlerime uzanıyor gölgeniz,
Karanlıkta ışıklaşmış renklerle
Özlemime boyanıyor gölgeniz.

“Özdemir Asaf”

““Gölgeniz”” yazısını okumaya devam et

“Güzeşte”

Acı içinde yüzüyordum.

Bugün yedinci ölümü yaşamıştım. Aklımın oyunu dur durak bilmiyor, beni çıldırtıyordu! Ne siyah ne beyaz, hep gri kalıyorum.

Aynaya bakmak ölüm gibi. Aynada ki insanı tanıyamıyordum. Bu kimdi? Ben miydim? Bu bendim, konuşan kimdi?

Yedi kişi konuşuyor, kimse görmüyor. Hayır, hayır… Delirmiyorum. Yalnızca terkedilmiş bir ruhum var.

Yalnız değildim ama kimse de yoktu. Ben bile. Birileri ölüyor içimde, kimse görmüyor. Kurtulamıyordum.

Ruhum abis-te.

Ben ise yoktum.

“Ego”

Son kadeh içilmiş,

Son söz edilmişti.

Bir düşünce sardı hepsini..

Bir hatıra,

Bir hırs,

Bir kıskançlık,

Bir yanıltı,

Bir kardeşlik,

Bir yanlışlık,

Bir kin,

Bir ümit,

Bir şey..

İnsana ait.

-Özdemir Asaf-

“Serzeniş”

“Hiçbir şey bulamazsan, bokunla kavga ediyorsun” der hep babam. Sanki dünyada ki en büyük dertler benimmiş, sanki dünyanın merkezi benmişim gibi önemli görürdüm kendimi.

Hayatla olan kavgam hiç bitmedi. Hep eksiktim, her konuda. Kendimi hiç yeterli görmüyordum. Hala da gördüğüm sayılmaz.. Bana dışardan baksanız, özgüveni yerin de sanarsınız. Çok güçlüyüm imajı çizmek, kolay olmadı tâbi. Bir bok sanmak için kendimi ne hırpalamışım ruhumu.

Hayallerime giden her yer yolda hayat hep taş koydu sanardım. Kendi yanlışımı kabul etmedim ki! Eksiğim diyemedim. Eh haliyle düzeltemedim elbette.. Çünkü ben yanlış yapamazdım (!) ne çabuk unutmuştum hayatın suçuydu, benim değil!

Herkes beni seviyor derdim, sonra hiç sevilmiyorum diye ağlardım. Hayata olan sitemim hiç bitmezdi. Zorluk gördüğüm zaman asla üstüne gitmez, kaçardım. Bok sürdürmeyeceğim çünkü kendime! Hata yapmazdım ben! Kıymetliydim kendime, vazgeçilmezdim, güzeldim, akıllıydım, başarılıydım, benden bir tane daha yoktu.

Aslında ben bir hiçtim, fazla özgüvenli değil; ego ve kibirden oluşan bir buzdağıydım. Canım ne isterse onu yapar, patavatsızca konuşurdum. Her dediğim doğruydu, herkes yanlış bilirdi; bir ben bilirdim. Çünkü ben asla yanlış yapmazdım, düşünmezdim.

Ne yanlışmışım! Ne cahil, ne zavallıymışım! Pireyi hep deve yapmışım. Koca bir hiç olan düşüncelerim, kibrim, egom beni ben yapamamış.

Ondandır kendimle kavgam, bitmeyen serzenişim. Hep kendime.